Na de storm (update)

De reacties op boeken en voorstelling drogen op, de tentoonstelling Nieuwe ouders voor Nilo is van de muur gehaald, tig Paniek om een pinda’s zijn gesigneerd, dat script dat ik moest vertalen, is vertaald, dat boek dat af moest, is af… Wat nu? Naar de UK!

Schrijven en snaaien

De eerste week heb in een spelletjesfabriek gerevalideerd. Fictief dan. Ik zat gewoon achter mijn bureau, een verhaal te maken. Ik werd wel af en toe prettig gestoord door mensen die een boek van me wilden kopen. Gesigneerd natuurlijk. En ik teerde op alle positieve reacties op de voorstelling en mijn boeken.

Hopelijk kunnen we Excelsior! later nog eens spelen, maar voorlopig zit dat er niet in. Dus de training is afgebouwd naar af en toe een rondje rennen, een beetje opdrukken en zwemmen. Die eerste week heb ik ook lekker zitten snaaien. Chips, oliebollen, chocola, taart. Hmmm. Lekker. Eindelijk.

Ook een gesigneerd boek kopen? Dat kan hier.

Vertalen

De tweede week heb ik me gestort op het vertalen van een Britse film naar een Nederlandse theatervoorstelling over vrouwenkiesrecht. Verslavend leuk om te doen. Met heel wat digitale hulp van onder andere de online Cambridge dictionary, de synoniemenwoordensite en Wikipedia bij de hand en vooral met hulp van de interpretatie van de acteurs in de film.

Want als ze het in 1912 hebben over ‘going to the pictures’, wat betekent dat dan? Bestonden bioscoopfilms toen al? Of waren dat van die ultrakorte filmpjes met een mattenklopper? Na wat zoeken kom je dan een prachtige bizarre film tegen van een kwartier over een reis naar de maan. Erg leuke klus. Ik vertel er later nog wel meer over.

Sint Pannekoek

Dan is er nog Sint Pannekoek. Daar doe ik dit jaar niks mee. Of nou ja, vrijwel niets. Het wordt wel gevierd, op een stuk of wat plekken in Groningen, maar geen grote festiviteiten, geen meel, geen drukwerk, alleen wat kale posters. Digitaal. Het lukte gewoon niet dit keer. Volgend jaar maar weer.

Intocht

Ik heb ook nog even op stelten gestaan. Was ook alweer een half jaar geleden. Ik liep mee in de intocht van Sinterklaas, als roetveegpiet. Alleen maar lachende gezichten en zwaaiende handjes.

Behalve één mevrouw. Die vond dat ik niet echt was, want ik was niet zwart. Ik had haar bijna verklapt dat al lui in de optocht niet echt waren: de zwarte, de beroete, de bruine, de bontgekleurde, die gekken in die uitschuifbare kever en zelfs die kerel met die baard. Maar ik kon me nog net inhouden. Oh, en in mijn ooghoek zag ik nog wat brullende mannen langsmarcheren. Maar die heb ik daarna niet meer gezien. Hadden vast een ander feestje.

Nou ja. Ik hoop dat de kinderen langs de kant er geen last van hebben gehad.

Universiteitskrant

Afgelopen week was ik weer even op het oude nest bij RTV Noord, voor een interview over Paniek om een pinda. Dat voelde heel raar. Ik sprak met enthousiaste oud-collega’s, voelde weer de buzz op de werkvloer en kreeg de neiging om achter de pc te kruipen en nieuwsberichten te tikken. Maar ik was slechts te gast.

Hetzelfde gevoel kreeg ik later bij een interview bij OOG voor het cultuur en wetenschapsprogramma. Leuk! Misschien, dacht ik, moet ik toch weer iets journalistieks doen.

En toen kreeg ik zomaar ineens de vraag of ik de redactie van de Universiteitskrant wilde helpen als eindredacteur. Iemand was ziek en omdat ze het daarvoor ook al druk hadden, zochten ze naarstig een vervanger. Tijdelijk. Voor een paar dagen per week. Precies wat ik zocht!

Update

Wie deze blog eerder heeft gelezen, merkt het wel: het is anders. Dat komt: om een of andere reden heeft WordPress het een goed idee gevonden om de gepubliceerde versie te vervangen door een oude concept-versie uit de mobiele app. Grrr. Dus ik heb zojuist de hele blog – zo goed als ik me kon herinneren – opnieuw geschreven en die app van de telefoon geswipet.

Maar goed. Ik heb dag één op de UK achter de rug. Leuke mensen, goede sfeer, fijn werk. Nu met een kop vol indrukken naar bed. Morgen lekker weer!

Advertenties